सोमवार, ११ मे, २०२६

तंत्रज्ञान: प्रगतीचे साधन की संकटाचे आमंत्रण?

 


(राष्ट्रीय तंत्रज्ञान दिनाच्या निमित्ताने)

आजचे जग हे तंत्रज्ञानाचे जग आहे. सकाळी उठल्यापासून रात्री झोपेपर्यंत आपण प्रत्येक क्षणी कोणत्या ना कोणत्या तंत्रज्ञानाचा वापर करत असतो. भारतात दरवर्षी ११ मे हा दिवस 'राष्ट्रीय तंत्रज्ञान दिन' म्हणून मोठ्या उत्साहात साजरा केला जातो. हा दिवस केवळ शास्त्रज्ञांचा सन्मान करण्याचा नसून, भारताच्या वाढत्या तांत्रिक प्रगतीचा उत्सव साजरा करण्याचा दिवस आहे.

या दिवसाला ऐतिहासिक वारसा आहे. ११ मे १९९८ हा दिवस भारताच्या इतिहासात सुवर्णअक्षरांनी लिहिला गेला आहे. या दिवशी भारताने पोखरण येथे यशस्वी अणुचाचण्या करून जगाला आपल्या सामर्थ्याची जाणीव करून दिली. यासोबतच याच दिवशी भारताने स्वदेशी बनावटीच्या 'हंस-३' विमानाचे उड्डाण आणि 'त्रिशूळ' क्षेपणास्त्राची यशस्वी चाचणी केली होती. या ऐतिहासिक यशाच्या स्मृतीप्रीत्यर्थ तत्कालीन पंतप्रधान अटल बिहारी वाजपेयी यांनी हा दिवस 'राष्ट्रीय तंत्रज्ञान दिन' म्हणून घोषित केला.

आज दैनंदिन जीवनातील तंत्रज्ञानाचे रूप बदलत आहे. तंत्रज्ञान म्हणजे केवळ मोठे रॉकेट किंवा अणुबॉम्ब नव्हे, तर आपल्या जगण्याला सोपे करणारे प्रत्येक साधन म्हणजे तंत्रज्ञान. याची काही उत्तम उदाहरणे आपल्या समोर आहेत: एकेकाळी खिशात रोख पैसे नसले की व्यवहार थांबायचे. पण आज भारताने 'UPI' च्या माध्यमातून जगाला दाखवून दिले आहे की, चहाच्या टपरीपासून ते मोठ्या शोरूमपर्यंत आपण एका सेकंदात डिजिटल पेमेंट करून पैसे ट्रान्सफर करू शकतो.

आज दुर्गम भागातील विद्यार्थी देखील इंटरनेट आणि डिजिटल प्लॅटफॉर्मच्या मदतीने जगातील सर्वोत्तम शिक्षण घेऊ शकतो. ई-लर्निंगमुळे शिक्षणाची दारे सर्वांसाठी खुली झाली आहेत. 'स्मार्ट फार्मिंग'च्या माध्यमातून शेतकरी आता हवामानाचा अंदाज, मातीचा दर्जा आणि आधुनिक सिंचन पद्धतींचा वापर करून उत्पन्न वाढवत आहेत. ड्रोनचा वापर करून फवारणी करणे हे आता स्वप्न राहिले नसून वास्तव बनले आहे. चॅटबॉट्सपासून ते डेटा ॲनालिटिक्सपर्यंत, AI मुळे कामाची गती आणि अचूकता वाढली आहे. हे तंत्रज्ञान भविष्यातील आव्हाने पेलण्यासाठी सज्ज होत आहे.

तंत्रज्ञान ही आज काळाची गरज आणि जबाबदारी बनत चालली आहे. तंत्रज्ञानाने जग जवळ आणले, कामे सोपी केली आणि प्रगतीचे नवे मार्ग खुले केले. परंतु, ज्याप्रमाणे प्रत्येक नाण्याला दोन बाजू असतात, तसेच तंत्रज्ञानाचेही आहे. तंत्रज्ञान हे दुहेरी तलवारीसारखे असते. त्याचा योग्य वापर प्रगती घडवतो, तर चुकीचा वापर विनाशकारी ठरू शकतो. आजच्या युगात आपण माहितीचा महापूर अनुभवत आहोत. अशा वेळी 'फेक न्यूज' किंवा अफवांना बळी न पडता, तंत्रज्ञानाचा वापर समाजहित आणि स्वतःच्या प्रगतीसाठी करणे ही आपली जबाबदारी आहे.

इंटरनेटमुळे आज जगातील कोणतीही माहिती एका क्लिकवर उपलब्ध आहे. विद्यार्थ्यांनी अभ्यासासाठी आणि व्यावसायिकांनी नवीन कौशल्ये शिकण्यासाठी याचा वापर करणे आवश्यक आहे. सॉफ्टवेअर्स आणि विविध ॲप्समुळे तासनतासांची कामे मिनिटांत पूर्ण होतात. डेटा ॲनालिटिक्स किंवा AI सारख्या तंत्रज्ञानाचा वापर करून आपण अधिक चांगल्या प्रकारे निर्णय घेऊ शकतो. सोशल मीडिया आणि मेसेजिंग ॲप्सद्वारे आपण जगाच्या पाठीवर कुठेही असलेल्या आपल्या प्रियजनांशी संवाद साधू शकतो.

तंत्रज्ञानाचा अतिवापर किंवा चुकीचा वापर केल्यास अनेक धोके उद्भवू शकतात, आज तंत्रज्ञानाच्या चुकीच्या वापरामुळे सायबर गुन्हेगारी वाढत आहे.  हॅकिंग, फिशिंग (बनावट लिंक्स) आणि ऑनलाइन फसवणुकीचे प्रमाण वाढले आहे. तुमची आर्थिक आणि वैयक्तिक माहिती चोरीला जाऊ शकते. चुकीची माहिती वारंवार पसरवून समाजात तेढ निर्माण करणे किंवा लोकांची दिशाभूल करणे सोपे झाले आहे.  सततचा स्क्रीन टाइम डोळ्यांचे विकार, झोपेची कमतरता आणि मानसिक तणाव वाढवतो. 'डिजिटल ॲडिक्शन'मुळे एकाकीपणा वाढू शकतो.  अनेक मोफत ॲप्स आपला डेटा संकलित करतात आणि तो जाहिरात कंपन्यांना विकतात, ज्यामुळे आपली गोपनीयता धोक्यात येते.

तंत्रज्ञानाचा विकास ही मानवी प्रगतीची मोठी झेप असली, तरी त्याचा जबाबदार वापर करणे हे आजच्या काळातील सर्वात मोठे आव्हान आहे. तंत्रज्ञानाचा गैरवापर टाळण्यासाठी आणि स्वतःला सुरक्षित ठेवण्यासाठी काळजी घेणे आवश्यक आहे. केवळ तंत्रज्ञान वापरता येणे पुरेसे नाही, तर ते कसे कार्य करते हे समजून घेणे महत्त्वाचे आहे. आज माहितीची पडताळणी करणे आवश्यक ठरत आहे. सोशल मीडियावर येणारी प्रत्येक माहिती खरी नसते. कोणतीही गोष्ट फॉरवर्ड करण्यापूर्वी अधिकृत स्रोतांकडून तिची खातरजमा करणे आवश्यक आहे.

आजकाल AI च्या मदतीने कोणाचेही हुबेहूब फोटो किंवा व्हिडिओ बनवले जाऊ शकतात. अशा गोष्टींना आपण बळी पडता नये आणि संशयास्पद वाटल्यास सायबर सेलकडे त्याची तक्रार केली पाहिजे. आपली डिजिटल सुरक्षा ही आपल्याच हातात आहे. सर्व महत्त्वाच्या खात्यांसाठी (Gmail, बँक, सोशल मीडिया) कठीण पासवर्ड ठेवणे आणि Two-Factor Authentication (2FA) नेहमी चालू ठेवणे आवश्यक आहे. 'लॉटरी लागली आहे' किंवा 'केवायसी अपडेट करा' अशा प्रकारच्या कोणत्याही अनोळखी लिंकवर क्लिक करणे धोक्याचे ठरू शकते. हे 'फिशिंग' हल्ले असू शकतात.

इंटरनेटवर आपण जी माहिती शेअर करतो, ती कायमस्वरूपी तिथेच राहते त्यामुळे खाजगी माहिती शेअर करणे टाळले पाहिजे. आपला घराचा पत्ता, फोन नंबर, प्रवासाचे लाईव्ह लोकेशन किंवा वैयक्तिक आर्थिक माहिती सार्वजनिक प्लॅटफॉर्मवर टाकणे अत्यंत धोकादायक ठरू शकते. एखादे ॲप इन्स्टॉल करताना ते आपल्या कॅमेरा, गॅलरी किंवा कॉन्टॅक्ट्सची परवानगी का मागत आहे, याचा विचार करणे आवश्यक आहे. अनावश्यक परवानग्या नाकारणे गरजेचे आहे.

तंत्रज्ञानाचे व्यसन लागणे हा सुद्धा एक प्रकारचा गैरवापरच आहे. तंत्रज्ञान आपल्या सोयीसाठी आहे, आपण तंत्रज्ञानाचे गुलाम नाही. दिवसभरातील ठराविक वेळ 'डिजिटल डिटॉक्स' साठी राखून ठेवणे आवश्यक आहे. कोणालाही ऑनलाइन त्रास देणे किंवा कोणाबद्दल अपशब्द वापरणे टाळले पाहिजे. इंटरनेटवर सन्मानाने वागणे ही काळाची गरज आहे. तंत्रज्ञानाचा वापर विधायक कामासाठी व्हावा, विघातक नाही. तंत्रज्ञानाचा वापर करून नवनवीन कौशल्ये शिकणे, जसे की (कोडिंग, ग्राफिक डिझाइनिंग किंवा डेटा सायन्स) शक्य आहे.  तंत्रज्ञानाद्वारे आपण सामाजिक समस्या कशा सोडवू शकतो (उदा. गरजूंपर्यंत मदत पोहोचवणे, पर्यावरणाबद्दल जनजागृती करणे), याचा विचार करणे आवश्यक आहे.

चला, आपण सुजाण 'डिजिटल नागरिक' बनूया!

तंत्रज्ञान हे मानवासाठी बनलेले एक साधन आहे; आपण तंत्रज्ञानाचे गुलाम बनू नये. "चला काहीतरी नवीन शिकूया" ही वृत्ती ठेवून जेव्हा आपण तंत्रज्ञानाचा वापर करतो, तेव्हाच आपली खरी प्रगती होते. तंत्रज्ञान समजून घेणे, त्याचा जबाबदारीने वापर करणे आणि स्वतःला सुरक्षित ठेवणे ही आजच्या काळाची त्रिसूत्री आहे. तंत्रज्ञान हे एक उत्तम सेवक आहे, पण ते मालक बनले तर धोकादायक ठरू शकते. त्यामुळे, आजच्या राष्ट्रीय तंत्रज्ञान दिनानिमित्त संकल्प करुया, आपण सर्वांनी माहितीपूर्ण होऊया, सुरक्षित राहूया आणि तंत्रज्ञानाचा वापर करून उज्वल भविष्य घडवूया!

 

शुक्रवार, २४ एप्रिल, २०२६

प्रगती की आत्मघात? शाश्वत विकास: काळाची गरज आणि आपली जबाबदारी

 



आज आपण अशा युगात जगत आहोत जिथे प्रगतीचा वेग मोजण्यासाठी 'जीडीपी'चे आकडे किंवा गगनचुंबी इमारतींचे इमले पाहिले जातात. रस्ते, पूल, हाय-स्पीड इंटरनेट आणि एआय (AI) यालाच आपण विकासाचे प्रतीक मानतो. पण कधी शांतपणे विचार केला आहे का की, ज्या जमिनीवर आपण हे इमले उभे करत आहोत, ती जमीन उद्या आपल्याला साथ देणार आहे का?

विकास नक्की कोणाचा आणि कशासाठी? हा प्रश्न आज जगासमोर आक्राळविक्राळ रूप धारण करून उभा आहे.

·        विकासाची बदलती व्याख्या: आकड्यांकडून मूल्यांकडे

विकासाचा खरा अर्थ केवळ बाह्य प्रगतीत नसून मानवी जीवनाचा दर्जा उंचावण्यात आहे. जर एखाद्या शहरात कोट्यवधींच्या पायाभूत सुविधा असतील, पण तिथे श्वास घ्यायला शुद्ध हवा आणि प्यायला स्वच्छ पाणी नसेल, तर त्याला 'विकास' म्हणता येईल का?

खरा विकास तोच जो समाजात समता निर्माण करतो आणि निसर्गाशी सुसंवाद राखतो. ही केवळ कागदावरील आकड्यांची खेळणी नसून, मानवी मूल्यांना पोषक अशी वाटचाल असायला हवी.

·        "अति सर्वत्र वर्ज्यते" – निसर्गाची चेतावणी

आपल्या संस्कृतीत म्हटलं आहे, "अति सर्वत्र वर्ज्यते". औद्योगिक क्रांतीनंतर आपण निसर्गाचा इतका अतिरेकी उपसा केला की, आता पृथ्वीने आपल्याला 'नोटीस' द्यायला सुरुवात केली आहे. विशेषतः हवामान बदल, अवकाळी पाऊस, उष्णतेच्या लाटा, समुद्राच्या पाण्याची वाढती पातळी इत्यादी समस्यांनी मानवी अस्तित्वासमोर प्रश्नचिन्ह उभे केले आहे. महात्मा गांधीजींनी म्हटल्याप्रमाणे, "पृथ्वी प्रत्येकाची गरज भागवू शकते, पण एकाचा लोभ कधीच नाही." आज आपण आपल्या गरजांसाठी नव्हे, तर लोभासाठी निसर्गाला ओरबाडत आहोत.

·         शाश्वत विकास: उद्याच्या पिढीचे देणे

शाश्वत विकास म्हणजे काय? सोप्या भाषेत सांगायचे तर—आजच्या गरजा अशा पद्धतीने पूर्ण करणे की ज्यामुळे उद्याच्या पिढीच्या अधिकारांवर गदा येणार नाही. आपण ही पृथ्वी आपल्या पूर्वजांकडून वारसा म्हणून मिळवलेली नाही, तर ती आपल्या मुलांकडून 'उधार' घेतलेली आहे. जेव्हा आपण सेंद्रिय शेती, सौर ऊर्जा किंवा जलसंधारणाकडे वळतो, तेव्हा आपण प्रत्यक्षात या कर्जाचा हप्ता फेडत असतो. संत तुकाराम महाराजांनी शतकांपूर्वी म्हटले होते:

वृक्ष वल्ली आम्हा सोयरे वनचरे, पक्षीही सुस्वरे आळविती॥”

हे केवळ आध्यात्मिक वचन नाही, तर ते एक वैज्ञानिक सत्य आहे. विज्ञान सांगते की पृथ्वी ही एक 'क्लोझ्ड इकोसिस्टम' आहे. जर आपण जंगले तोडली, तर पर्जन्यचक्र बिघडणार आणि त्याचा परिणाम अखेर मानवाच्या अन्नावर होणार. निसर्गातील प्रत्येक घटक आपला नातेवाईक आहे, हे मानणे हाच शाश्वत विकासाचा पाया आहे हे आपण लक्षात घेतले पाहिजे.

·        सकारात्मक बदलाचे किरण

चित्र जरी काळोखी वाटत असले, तरी आशेचे किरण नक्कीच आहेत:

  • ऊर्जा क्रांती: भारत आज सौर आणि पवन ऊर्जेमध्ये जागतिक नेतृत्व करत आहे.
  • शहरी नियोजन: 'ग्रीन बिल्डिंग्स' आणि कचरा व्यवस्थापनाचे नवे प्रयोग शहरांचा चेहरा बदलत आहेत.
  • युवाशक्ती: तपोवन येथील वृक्षतोडीला झालेला विरोध असो किंवा सोशल मीडियावरील पर्यावरण मोहिमा, आजचा युवक पर्यावरणाबाबत अधिक सजग झाला आहे.

·        आपली भूमिका:

शाश्वत विकास ही केवळ सरकारची जबाबदारी नाही. ती आपली जीवनशैली बनली पाहिजे.

  1. उपयोगी ते सुंदर: अनावश्यक वस्तूंचा संग्रह टाळणे आवश्यक आहे.
  2. स्थानिक उत्पादने: खादी, हस्तकला आणि स्थानिक शेतकऱ्यांच्या मालाला प्राधान्य देणे आवश्यक आहे.
  3. संसाधनांचा विवेक: पाण्याचा प्रत्येक थेंब आणि विजेचे प्रत्येक युनिट वाचवणे हाही देशविकासच आहे अशी आपली भूमिका असली पाहिजे.

·        तंत्रज्ञान: विनाशाचे साधन की रक्षणाचे कवच?

आधुनिक काळात तंत्रज्ञान आणि पर्यावरण हे एकमेकांचे शत्रू मानले जातात, परंतु शाश्वत विकासासाठी हे चित्र बदलणे आवश्यक आहे. 'हरित तंत्रज्ञान' (Green Technology) हा यावरचा प्रभावी उपाय आहे. आज आपण अशा उपकरणांची निर्मिती करू शकतो जी कमीत कमी ऊर्जा वापरतात. 'कार्बन कॅप्चर' सारखी तंत्रज्ञाने वातावरणातील विषारी वायू शोषून घेण्यास मदत करत आहेत. तंत्रज्ञानाचा वापर निसर्गावर विजय मिळवण्यासाठी नाही, तर निसर्गाच्या चक्राला गती देण्यासाठी व्हायला हवा. जेव्हा आपण शेतीमध्ये 'ड्रोन' वापरून पाण्याचा अचूक वापर करतो किंवा कचऱ्यापासून वीज निर्मिती करतो, तेव्हा तंत्रज्ञान खऱ्या अर्थाने मानवी कल्याणासाठी राबत असते.

·        सामाजिक न्याय: विकासाचा अंत्योदय

शाश्वत विकास ही केवळ पर्यावरणाची संकल्पना नसून ती सामाजिक न्यायाची एक मोठी लढाई आहे. अनेकदा विकासाची फळे केवळ मूठभर लोकांपर्यंत पोहोचतात, तर त्याचे दुष्परिणाम—जसे की प्रदूषण किंवा विस्थापन—हे समाजातील दुर्बल घटकांना सोसावे लागतात. जोपर्यंत समाजातील शेवटच्या व्यक्तीला (अंत्योदय) स्वच्छ हवा, पाणी आणि सुरक्षित निवारा मिळत नाही, तोपर्यंत त्या विकासाला 'शाश्वत' म्हणता येणार नाही. आर्थिक विषमता कमी करणे आणि संसाधनांचे समान वाटप करणे, हे शाश्वत विकासाचे एक प्रमुख ध्येय आहे हे लक्षात घ्यावे लागेल.

·        शिक्षण आणि संस्कारांची जोड

शाश्वततेचा विचार केवळ पुस्तकी राहून चालणार नाही, तो आपल्या शिक्षण पद्धतीचा गाभा व्हायला हवा. शाळा-महाविद्यालयांतून जेव्हा एखादा विद्यार्थी वृक्षलागवड, कचरा वर्गीकरण किंवा जलसंधारणाचे प्रत्यक्ष धडे गिरवतो, तेव्हा तो भविष्यातील एक जबाबदार नागरिक म्हणून घडत असतो. केवळ पदव्या मिळवणे म्हणजे शिक्षण नव्हे, तर आपल्या अस्तित्वाचा आधार असलेल्या पृथ्वीबद्दल कृतज्ञता बाळगणे हे ही शिक्षण आहे. नवीन पिढीमध्ये निर्माण होणारी ही पर्यावरण जाणीवच उद्याच्या जगाला विनाशापासून वाचवू शकेल.

·        आपली संस्कृती आणि जागतिक ध्येय

भारतीय संस्कृतीमध्ये नद्यांना 'माता', वृक्षांना 'देव' आणि भूमीला 'धारित्री' मानले गेले आहे. ही केवळ अंधश्रद्धा नसून निसर्गाप्रती असलेली एक सर्वोच्च आदरभावना आहे. आज संयुक्त राष्ट्र संघाने (United Nations) ठरवलेली १७ शाश्वत विकास ध्येये (SDGs) पाहिली, तर त्यातही गरिबी निर्मूलन, लिंगसमता आणि जबाबदार उपभोग यावरच भर दिला आहे. म्हणजेच, आपल्या पूर्वजांनी दिलेला 'साधे जगण्याचा' मंत्र आज जागतिक स्तरावर स्वीकारला जात आहे. जागतिकीकरणाच्या या युगात आपल्या मुळांकडे परत जाणे, हाच प्रगतीचा खरा मार्ग आहे.

·        वैयक्तिक कृती: थेंबे थेंबे तळे साचे

अनेकदा आपल्याला वाटते की, एकट्या माझ्या बदलण्याने काय होणार? पण समुद्र हा थेंबांचाच बनलेला असतो. आपली एक लहान कृती—जसे की प्लास्टिक पिशवी नाकारणे, सार्वजनिक वाहतुकीचा वापर करणे किंवा घराच्या छतावर 'रेन वॉटर हार्वेस्टिंग' करणे—मोठा बदल घडवून आणू शकते. शाश्वत विकास ही सरकारी योजना नाही, तर ते एक जनआंदोलन व्हायला हवे. जेव्हा प्रत्येक घर 'पर्यावरणपूरक' बनेल, तेव्हाच ही पृथ्वी खऱ्या अर्थाने सुरक्षित होईल. आपण घेतलेला प्रत्येक श्वास हा निसर्गाचे कर्ज आहे आणि ते फेडण्यासाठी आपल्याला 'सजग' व्हावेच लागेल.

विकासाचा मार्ग निसर्गाच्या विनाशातून जात असेल, तर तो मार्ग प्रगतीचा नसून विनाशाचा आहे. आपल्याला 'स्मार्ट सिटी'सोबतच 'सस्टेनेबल व्हिलेज' आणि 'हॅपी प्लॅनेट'ची गरज आहे. चला तर मग, या पृथ्वीला पुन्हा एकदा हिरवीगार आणि समृद्ध बनवण्यासाठी एक पाऊल उचलूया. लक्षात ठेवा, निसर्ग वाचला तरच आपण वाचू! 

रविवार, २२ मार्च, २०२६

भोंदू बाबांचे जाळे: गंभीर प्रश्न

 


आजच्या काळात समाजासमोर उभ्या राहिलेल्या अनेक समस्यांपैकी एक गंभीर समस्या म्हणजे भोंदू बाबांचे वाढते जाळे. श्रद्धा ही भारतीय संस्कृतीचा कणा आहे; पण जेव्हा हीच श्रद्धा विवेकशून्य बनते, तेव्हा ती शोषणाचे साधन बनते. काही तथाकथित ‘गुरु’ लोकांच्या अडचणी, भीती आणि भावनिक कमकुवतपणाचा फायदा घेतात, चमत्कारांचे आमिष दाखवतात आणि लोकांच्या आयुष्यावरच ताबा मिळवतात. कोट्यवधींची संपत्ती, आलिशान आश्रम, आणि त्यामागे असणारे राजकीय पाठबळ—हे चित्र केवळ वेदनादायक नाही, तर धोकादायक आहे.

अलीकडच्या काळात आपण वारंवार पाहतो की, काही तथाकथित ‘बाबा’ लोकांच्या श्रद्धेचा गैरफायदा घेतात, कोट्यवधींची संपत्ती जमवतात आणि काही वेळा त्यांना राजकीय वरदहस्तही लाभतो. या सगळ्या घटना केवळ धक्कादायक नाहीत, तर समाजाच्या नैतिक अध:पतनाचे लक्षणही आहेत. अशा वेळी एक मूलभूत प्रश्न आपल्या समोर उभा राहतो—आपल्या समाजात नेमके काय कमी पडते आहे?

याचे उत्तर शोधताना आपल्याला ‘संस्कार’ या संकल्पनेपर्यंत यावे लागते. कारण कायदे, नियम, शिक्षा या गोष्टी आवश्यक असल्या तरी त्या फक्त बाह्य नियंत्रण ठेवतात; मनावर नियंत्रण ठेवत नाहीत. एखादा कठोर कायदा अस्तित्वात असला, तरी तो गुन्हेगाराला थोडा वेळ थांबवू शकतो, पण त्याच्या मनातील वाईट प्रवृत्ती पूर्णपणे नष्ट करू शकत नाही. उलट, जर एखाद्या व्यक्तीवर लहानपणापासून चांगले संस्कार झाले असतील, तर त्याच्या मनात चुकीचा विचारही उभा राहत नाही.

याच संदर्भात एक साधे उदाहरण द्यायचे झाले तर, रस्त्यावर सिग्नल लाल असताना गाडी थांबवणारा माणूस दोन प्रकारचा दिसतो. एक तो, जो पोलिसांच्या भीतीने थांबतो; आणि दुसरा तो, जो ‘नियम पाळणे ही आपली जबाबदारी आहे’ या संस्कारामुळे थांबतो. पहिला माणूस पोलिस नसतील तर नियम तोडण्याची शक्यता असते; पण दुसरा माणूस कुठेही असला तरी नियम पाळतो. हाच फरक कायद्याने नियंत्रित समाज आणि संस्कारांनी घडवलेल्या समाजात आहे.

आणखी एक उदाहरण द्यायचे झाले तर, एखाद्या दुकानात चुकून जास्त पैसे परत मिळाले, तर काहीजण ते परत करतात, तर काहीजण गप्प बसतात. कायद्याने त्यांना पकडणे कठीण असते; पण त्यांच्या अंतःकरणातील संस्कार त्यांना योग्य निर्णय घ्यायला भाग पाडतात. म्हणजेच, या उदाहरणांतून बाह्य नियंत्रण’ आणि ‘आंतरिक नियंत्रण’ यातील फरक स्पष्ट होतो.

इतिहासात आपण पाहिले आहे की, अंधश्रद्धेचा अतिरेक समाजाला किती मोठ्या संकटात ढकलू शकतो. ‘चमत्कार’ या नावाखाली अनेकांनी आपले आयुष्य, संपत्ती आणि कधी कधी कुटुंबही गमावले आहे. काही प्रकरणांमध्ये तर महिलांवर अत्याचार, आर्थिक फसवणूक आणि मानसिक गुलामी यासारख्या घटना समोर आल्या आहेत. प्रश्न असा आहे की, एवढ्या शिक्षणानंतरही लोक अशा जाळ्यात का अडकतात? याचे मूळ कारण म्हणजे ‘संस्कारांचा अभाव’ आणि ‘विवेकशक्तीची कमतरता’. शिक्षण म्हणजे फक्त पदवी किंवा नोकरी नव्हे; तर योग्य-अयोग्य यातील फरक समजण्याची क्षमता. जर ही क्षमता विकसित झाली नाही, तर उच्चशिक्षित व्यक्तीदेखील अंधश्रद्धेच्या विळख्यात अडकू शकते. अलीकडच्या काळात ही वारंवार दिसू लागले आहे.

पूर्वीची एकत्र कुटुंब पद्धती ही केवळ आर्थिक किंवा सामाजिक रचना नव्हती, तर ती संस्कारांची शाळा होती. आजोबा-आजींच्या गोष्टी, आई-वडिलांचे मार्गदर्शन, मोठ्या भावंडांचे अनुकरण, या सर्व माध्यमांतून मूल्यांची जपणूक होत असे. ‘सत्य’, ‘प्रामाणिकपणा’, ‘परस्पर आदर’, ‘श्रद्धा ही मूल्ये विवेकासह’ नकळत मनात रुजत असत. त्यामुळे व्यक्ती फक्त शिक्षित होत नव्हती, तर ती सुशिक्षित आणि सुसंस्कृतही होत होती. ही कुटुंब पद्धती या आंतरिक नियंत्रणाची मजबूत पायाभरणी करत होती. घरातील वडीलधाऱ्यांचा अनुभव, नैतिक मूल्यांवर आधारित संवाद, आणि दैनंदिन जीवनातील छोट्या-छोट्या कृतींमधून मुलांमध्ये प्रामाणिकपणा, संयम आणि विवेक या गुणांची जोपासना होत होती. ‘काय बरोबर आहे?’ हा प्रश्न विचारण्याची सवय तिथेच लागायची.

आज मात्र परिस्थिती बदलली आहे. विभक्त कुटुंब पद्धती, तंत्रज्ञानाचा अतिरेक, स्पर्धेचा ताण आणि वेगवान जीवनशैली यामुळे मूल्यशिक्षण मागे पडताना दिसते. माहिती प्रचंड प्रमाणात उपलब्ध आहे, पण विवेकाने विचार करण्याची सवय नसल्यामुळे लोक सहजपणे कोणत्याही ‘चमत्कारां’च्या किंवा ‘अवडंबरां’च्या जाळ्यात अडकतात. सोशल मीडियावर पसरवले जाणारे खोटे दावे, चमत्कारांचे व्हिडिओ, आणि भावनिक भाषणे लोकांना पटकन प्रभावित करतात. लोक सहजपणे अशा गोष्टींवर विश्वास ठेवतात. आणि याच ठिकाणी भोंदू लोक आपला डाव साधतात.

यावर उपाय म्हणून केवळ नवीन कठोर कायदे बनवणे पुरेसे नाही. प्रशासन सुरळीत चालण्यासाठी कायदे आवश्यक आहेत, ते शेवटचा उपाय आहेत, पण समाज सुदृढ राहण्यासाठी संस्कार आवश्यक आहेत. शाळांमध्ये, महाविद्यालयांमध्ये आणि घराघरांत मूल्यशिक्षणाला पुन्हा प्राधान्य देणे गरजेचे आहे. खरा उपाय म्हणजे ‘संस्कारक्षम समाज’ घडवणे. मुलांना प्रश्न विचारायला शिकवणे, विवेकाने विचार करायला प्रवृत्त करणे आणि अंधश्रद्धा व श्रद्धा यामधील फरक समजावून सांगणे, विज्ञाननिष्ठ दृष्टिकोन विकसित करणे, आणि ‘श्रद्धा + विवेक’ यांचा समतोल साधायला शिकवणे ही काळाची गरज आहे.

तसेच, समाजातील प्रत्येक घटकाने आपली जबाबदारी ओळखली पाहिजे. पालकांनी मुलांसोबत वेळ घालवणे, शिक्षकांनी केवळ पुस्तकापुरते शिक्षण न देता जीवनमूल्ये रुजवणे, आणि माध्यमांनी जबाबदारीने बातम्या सादर करणे आवश्यक आहे. समाजातील आदर्श व्यक्तींनी आपल्या वर्तनातून संदेश दिला पाहिजे की, यश हे प्रामाणिकपणा आणि कष्टातूनच मिळते, चमत्कारातून नाही. या सर्व गोष्टींचा एकत्रित परिणाम होऊ शकतो.

शेवटी, समाज बदलण्याची सुरुवात ही व्यक्तीपासूनच होते. कायद्याची भीती माणसाला थांबवू शकते, पण संस्कार त्याला योग्य मार्गावर चालायला प्रेरणा देतात. म्हणूनच, आजच्या काळात सर्वात मोठी गरज आहे ती ‘संस्कारक्षम पिढी’ घडवण्याची. कारण जेव्हा मन शुद्ध असेल, तेव्हा समाजही नक्कीच सुदृढ आणि सशक्त बनेल. जेव्हा माणसाच्या मनात विवेक आणि मूल्यांची ज्योत प्रज्वलित होते, तेव्हा कोणतीही अंधश्रद्धा, कोणताही भ्रम त्याला विचलित करू शकत नाही. आणि तेव्हाच खऱ्या अर्थाने एक सशक्त, जागरूक आणि नैतिकदृष्ट्या समृद्ध समाज निर्माण होऊ शकतो.